ترکیب ورودی‌ای که در کاربرد واقعی مدار هیچ‌وقت پیش نمی‌آید (یا خروجی‌اش مهم نیست). در جدول و نقشه با (یا d) نشان داده می‌شود و طراح آزاد است آن را ۰ یا ۱ فرض کند — هر کدام که مدار را ساده‌تر کند.
مثال کلاسیک: مدار BCD که ورودی‌اش رقم دهدهی است؛ ترکیب‌های ۱۰۱۰ تا ۱۱۱۱ هیچ‌وقت نمی‌آیند، پس شش خانهٔ نقشه آزادند. با همین شش خانهٔ آزاد، خیلی از تابع‌های BCD به طرز چشمگیری ساده می‌شوند.
قانون استفاده دو جمله است: (۱) هر مین‌ترمِ واقعی باید پوشش داده شود، (۲) خانهٔ بی‌تفاوت فقط وقتی به گروه می‌آید که گروه را بزرگ‌تر کند. خانهٔ آزادِ بی‌استفاده، هیچ گناهی ندارد.
اشتباه رایج
چون خروجی بی‌تفاوت مهم نیست، می‌شود آن خانه‌ها را کلاً از نقشه حذف کرد.
تصحیح
حذف با نادیده‌گرفتن فرق دارد: خانه باید روی نقشه باشد تا بتوانی از آن برای بزرگ‌کردن گروه استفاده کنی. حذفش یعنی از یک ابزار ساده‌سازی چشم‌پوشی کرده‌ای.